Chorobę zawodową u pracownika rozpoznaje lekarz a nie pracownik służby bhp

Jeśli pracownicy administracyjno-biurowi jednego z wydziałów zgłosili do komórki bhp problem podejrzenia występowania u jednego z pracowników choroby zakaźnej (grzybicy) to kierownik chorego pracownika (pracodawca albo pracownik służby bhp), powinien zgłosić problem lekarzowi medycyny pracy sprawującemu opiekę zdrowotna nad pracownikami zakładu. Z pracownikiem chorym należy przeprowadzić z rozmowę wyjaśniającą ze zwróceniem uwagi na to, że powinien zdawać sobie sprawę, iż przychodząc w takim stanie do pracy, naraża na zarażenie współpracowników.

Podobnie należy zwrócić uwagę jego współpracownikom na konieczność zachowania odpowiednich środków higieny, w szczególności unikania kontaktu bezpośredniego z chorym i nieużywania wspólnych ręczników, ściereczek, czy tym podobnych przyborów (mogących mieć kontakt z chorą skórą), przez które grzybica może być przenoszona.
Zgodnie z zapisami rozporządzenia ministra zdrowia z 10 lipca 2006 r. w sprawie wykazu prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia na inne osoby (Dz.U. nr 133, poz. 939) – rozporządzenie ma status nieobowiązującego, ale z powodu braku nowego należy nim się posługiwać – pracodawca podejrzewający chorobę zakaźną u pracownika, ma obowiązek skierowanie go na badania na koszt firmy.
Pamiętać należy również, że grzybica nie jest chorobą zawodową dla pracowników biurowych (art. 235Kodeksu pracy), a także o tym, że pracodawca nie ma podstawy prawnej na skierowanie pracownika na dodatkowe badania lekarskie, oprócz badań wynikających z art. 229 Kodeksu pracy i ww. rozporządzenia.
Jednakże , gdy sprawy nie wyjaśni sam chory, a także dla prawidłowej atmosferze w biurze, pracodawca może skorzystać z zapisu art. 207 Kodeksu pracy, zgodnie z którym ponosi on odpowiedzialność za stan bhp w zakładzie pracy oraz jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki oraz techniki, i na tej podstawie skierować pracownika na dodatkowe badania lekarskie. Skorzystanie z takiej możliwości daje orzeczenie Sądu Najwyższego (Wyrok Sądu Najwyższego z 18 grudnia 2002 r.; I PK 44/02), zgodnie z którym: "orzeczenie stwierdzające stan zdrowia pracownika zachowuje aktualność w okresie w nim wymienionym, jednak staje się nieaktualne w przypadku wystąpienia w tym okresie zdarzeń, które mogą wskazywać na zmianę stanu zdrowia pracownika".
Na podstawie wyników badań (w tym specjalistycznych) lekarz medycyny pracy podejmie odpowiednie działania i powinien przekazać pracownikowi oraz pracodawcy wymagane wskazania higieniczne.
Podstawa prawna:
  • art. 207, art. 229, art. 2351 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 1998 r. nr 21, poz. 94 ze zm.),
  • art. 5 – 10, art. 27 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r. poz. 947),
  • rozporządzenie ministra zdrowia z 10 lipca 2013 r. w sprawie zgłoszeń podejrzenia lub rozpoznania zakażenia, choroby zakaźnej lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej (Dz.U. z 2013 r. poz. 848),
  • rozporządzenie ministra zdrowia i opieki społecznej z 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz.U. nr 69, poz. 332 ze zm.).